Dorosły osobnik, normalne ubarwienie
Dorosły Herichthys labridens o normalnym ubarwieniu, Charco Azul, dorzecze Panuco, dolina Rioverde, San Luis Potosi [Meksyk].Zdjęcie wykonał Juan Miguel Artigas Azas. (28-mar-2010). Określa Juan Miguel Artigas Azas

Rodzina
Cichlidae

Podrodzina
Cichlinae

Plemię
Therapsini

Rodzaj
Herichthys

Grupa
Labridens

Status
prawidłowy


Opiekun

Opublikowany:

Ostatnia aktualizacja:
27-paź-2004

Herichthys labridens (Pellegrin, 1903)


Tłumacz: Piotr Koba (20-lis-2016)

Oryginalny opis jako Heros (Cichlasoma) labridens:

ZooBank:0B52A938-6DFF-4764-9045-A8D1CA111AAC.

  • Pellegrin, Jacques. 1903. "Description de Cichlidés nouveax de la collection du Muséum". Bulletin du Musée National d'Histoire Naturelle. pp. 120-125 (crc00260)

Historia nazewnictwa:

Zamieszkiwane kraje:

Etymologia: labrum (łac.): warga + dens (łac.): ząb. W odniesieniu do zębów, które dobrze widać na górnych wargach tych pielęgnic, nawet u żywych okazów.

Typy:

Dwa syntypy złowione w 1889 roku przez profesora Uniwersytetu Guanajuato, Alfredo Dugès i umieszczone w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu (1889-019 i 1889-020), które mają długość całkowitą odpowiednio: 222 i 196mm.

Diagnoza taksonomiczna: Z oryginalnego opisu: D. XVI,11; A. V-VI,8; P. 14; éc. 5 1/4/30/12-13; L. Lat. 18/8-10; éc. Joue 5-6.

Chociaż pierwotny opis nie podaje jasnej diagnozy dla tych ryb, co było typowym zjawiskiem dla opisów w tamtych czasach, podane jest, że "ogromne zęby gardłowe, zaokrąglone i płaskie, z trzonowcami rozmieszczonymi tak, że wygląda na to iż jest to zwierzę, które może żywić się mięczakami o mocnych muszlach" (Pellegrin, 1903). Pellegrin prezentuje także schematy z zębami i nowy opis gatunku w kolejnej publikacji (Pellegrin, 1904).

Jeff N. taylor oraz Robert Rush Miller (1983) podają pełną diagnozę w której odróżniają Herichthys labridens od innych gatunków w rodzaju jako "posiadający mały bądź średniej wielkości pysk, skierowany ku dołowi w przedniej części, górna szczęka wystająca nad dolną, dobrze wykształcone trzonowate zęby na dolnej płytce gardłowej. Długa podstawa płetwy ogonowej, długości odpowiadającej co najmniej jej najmniejszej wysokości. Boki głowy i czoło błyszczą małymi kropkami, które nie rozciągają się na ciało. Fuksjowa plama na podstawie p. piersiowej i charakterystyczny dwubarwny wzór u osobników podczas tarła".

Należy zwrócić uwagę na to, że w tej diagnozie ujęto kilka oddzielnych gatunków należących do grupy H. labridens (uznawszy je za warianty greograficzne), chociaż wyżej wymienione cechy generalnie dotyczą wszystkich przedstawicieli tej grupy. Niemniej jednak H. labridens można bezsprzecznie odróżnić od innych przedstawicieli tejże grupy jego ubarwieniem tarłowym: kanarkowożółtym z dwoma aksamitnie czarnymi obszarami - pierwszym na dolnej części głowy tuż poniżej oczu, rozciągającym się od kości przedszczękowej aż po promień VIII w płetwie grzbietowej, włącznie z płetwami piersiowymi, oraz drugim, od postawy płetwy odbytowej (z jej wyłączeniem; pozostaje żółta) po podstawę p. ogonowej.

Rozmiar: W stanie dzikim Herichthys labridens dorasta do około 20cm, samice pozostają mniejsze przy ok. 15cm. W akwariach podane rozmiary mogą zostać przekroczone.

Dymorfizm płciowy: Nie ma wyraźnych różnic między płciami. Analiza otworów płciowych wykazuje bardziej zaostrzone pokładełko u samca i krótsze, tępo zakończone i cylindryczne pokładełko samicy.

Lokalizacja typu: Huasteca Potosina, Meksyk.

Występowanie: Forma jeziorowa występuje w źródłach w dolinie Rioverde w stanie San Luis Potosi: La Media Luna, Los Anteojitos, Manga larga, Poza Azul, Los Peroles, Laguna del Cedral, Laguna de las Tablas, Laguna de San Bartolo, Puerta del Río i być może w paru innych. Rzeczna forma zamieszkuje rzeki Verde oraz Santa Maria aż do 1000m n.p.m. Obydwie rzeki są dopływami Rio Tampaon, dorzecze Panuco, stan San Luis Potosi [Meksyk].

Lokalizacje: Charco Azul (Meksyk, rodzimy), Media Luna spring (Meksyk, rodzimy), Pinihuán (Meksyk, rodzimy).

Siedlisko: Jeziorowe: dobrze natlenione, czyste wody głębokich źródeł termalnych w dolinie Rioverde (temperatura 25-32 st. C). Roślinność wodna reprezentowana przez lilie wodne (Nimphaea sp.) oraz Najas marina. Rzeczne: rzeki o piaszczystym bądź skalistym dnie o silnym nurcie (temperatura 22-28*C). Odczyn pH wody alkaliczny - powyżej 7,5 i bardzo wysoka twardość.

Pokarm: Jeziorowe: ślimaki (Taylor & Miller, 1983) i detrytus. Rzeczne: skorupiaki, nasiona, materia roślinna oraz owady (Diaz Pardo i in., 2002).

Rozmnażanie: W dolinie Rioverde Herichthys labridens rozmnaża się przez cały rok z uwagi na stałe warunki środowiskowe panujące w źródłach. W rzekach Verde i Santa Maria zaobserwowałem pary tarlaków od marca do października. Terytoria są obejmowane w płytkiej wodzie u podstawy kamienia. Para zazwyczaj wykopuje grotę bądź wybiera ustronne miejsce. Przeciętna samica składa około 300-1000 ziaren o średnicy około 2mm. Pary dostarczają młodym pożywienie poprzez rozgrzebywanie substratu za pomocą brzucha i płetw piersowych.

Akwarystyka: Wymagane jest akwarium o pojemności ponad 400 litrów. Moim zdaniem temperaturę wody najlepiej jest utrzymywać w granicach 24-28 stopni C, podobnie jak jej alkaliczny odczyn i wysoką twardość - dzięki temu ryby będą zdrowsze i będą najlepiej wyglądały. Drobne podłoże, drewno i skały powinny być obecne, aby czuły się komfortowo. Przyjmują każdy rodzaj pożywienia dla ryb ozdobnych, ale należy pamiętać że z natury są mięsożerne, a karma winna zawierać duże ilości karotenoidów by w czasie tarła prezentowały intensywne kolory.

cares

Ochrona: Herichthys labridens jest wpisany prez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody do Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych IUCN jako (EN) Zagrożony (1996). Umieszczony w Meksykańskiej Oficjlnej Normie NOM-059-ECOL-2001 z klasyfikacją A (zagrożony na wyginięcie). Moje wieloletnie doświadczenia z tym gatunkiem i jego siedliskiem pokazują, że w rzeczywistości nie jest on zagrożony wyginięciem ale można go uznać za takson narażony.

Komentarze: Herichthys labridens to piękna pielęgnica o ogromnym potencjale dla badań genetycznych. Adaptacja trzonowej kości gardłowej do żywienia się ślimakami żyjącymi w źródłach doliny Rioverde, nietypowy sposób karmienia potomstwa to tematy obiecujące ciekawe wnioski.

Literatura (10):

  • Artigas Azas, Juan Miguel. 1996. "Cichlasoma labridens, La Mojarra Caracolera". Cichlid News Magazine (crc00498)
  • Burgess, Warren. 2000. "The Cichlasoma story. Herichthys, the break-up". Tropical Fish Hobbyist Magazine. v. 48(n. 11); pp. 44-54 (crc01003)
  • Jordan, David Starr & B.W. Evermann & H.W. Clark. 1930. "Checklist of the fishes and fishlike vertebrates of North and Middle America. Appendix X". Report of the US Commissioner of Fisheries. 416-424 (crc02509)
  • Kullander, Sven. 1996. "Heroina isonycterina, a new species of cichlid fish from Western Amazonia, with comments on cichlasomine systematics". Ichthyological Explorations of Freshwaters. v. 7(n. 2), pp. 149-172 (crc01223) (streszczenie)
  • Miller, Robert Rush. 2005. "Freshwater Fishes of Mexico". University of Chicago Press, Chicago. pp. 1-524 (crc01245)
  • Pellegrin, Jacques. 1904. "Contribution à l'étude anatomique, biologique et taxinomique des poissons de la famille des Cichlidés - Taxinomie". Bulletin de la Société Zoologique de France. pp 121-400 (crc00027) (streszczenie)
  • Pellegrin, Jacques. 1903. "Description de Cichlidés nouveax de la collection du Muséum". Bulletin du Musée National d'Histoire Naturelle. pp. 120-125 (crc00260)
  • Regan, Charles Tate. 1905. "A revision of the fishes of the American cichlid genus Cichlosoma and of the allied genera". Annals and Magazine of Natural History. (Ser. 7) vol. 16; pp 60-77; 225-243; 316-340; 433-445 (crc00042)
  • Taylor, Jeffrey & Robert Rush Miller. 1983. "Cichlid fishes (genus Cichlasoma) of the Rio Panuco basin, eastern Mexico, with description of a new species". Occasional Papers of the Museum of Natural History, The University of Kansas. (n. 104), pp. 24 (crc00258)
  • de la Maza Benignos, Mauricio & C.P. Ornelas-García, M.L. Lozano-Vilano, M.E. García-Ramírez, I. Doadrio. 2014. "Phylogeographic analysis of genus Herichthys (Perciformes: Cichlidae), with descriptions of Nosferatu new genus and H. tepehua n. sp". Hydrobiologia. v. 748(n. 1), pp. 201–231 (crc06164) (streszczenie)

Katalogi zewnetrzne: Catalog of Fishes, Encyclopedia of Life, FishBase, ZooBank.

Cytat:

Artigas Azas, Juan Miguel. (października 27, 2004). "Herichthys labridens (Pellegrin, 1903)". Cichlid Room Companion. Źródło: na listopada 12, 2019, od: https://cichlidae.com/species.php?id=209&lang=pl.