Z rzeki Sambilano
Paretroplus damii z rzeki Sambilano [Madagaskar].Zdjęcie wykonał Jean Claude Nourissat. Określa Juan Miguel Artigas Azas

Rodzina
Cichlidae

Podrodzina
Etroplinae

Rodzaj
Paretroplus

Grupa
Low bodied

Status
prawidłowy


Opiekun

Opublikowany:

Ostatnia aktualizacja:
09-sie-2008

Paretroplus damii Bleeker, 1868


Tłumacz: Piotr Koba (06-lip-2013)

Oryginalny opis jako Paretroplus damii:

ZooBank:812BB5F2-43FF-4B03-9F89-E0F556FC59F0.

  • Bleeker, Pieter. 1868. "Description de trois espèces inédites de Chromidoïdes de Madagascar". Verslagen en Mededeelingen van de Koninklijke Akademie van Wetenschappen te Amsterdam, Afdeeling Natuurkunde. 2; pp. 307-309 (crc00015)

Historia taksonomiczna:

Etymologia: Nazwany na cześć holenderskiego przyrodnika Van Dama, który wraz z F. Pollenem zebrał materiał typu (Sparks, 2008).

Nazwy popularne: damba, damba mena, lamena, dridrimena, ventitry, filaopisaka and loakapisaka (mg).

Diagnoza taksonomiczna: Saprks, 2008: Przedstawiciel Paretroplus należący do kladu E, w skład którego wchodzą P. damii, P. nourissati, P. tsimoly, i P. lamenabe,. Odróżnia się go od swoich krewniaków obecnością trójkątnej, czarnej plamie szerszej na grzbiecie w połączeniu z brakiem kilku pionowych pasów na bokach. Żywe, niezestresowane okazy można z łatwością odróżnić od gatunków pokrewnych poprzez obecność szerokiego, pionowego i blado-żółtego pasa na przedniej części boków. Młode Paretroplus damii cechuje wyjątkowa wśród podobnych gatunków obecność ciemnej plamy otoczonej błękitnym pierścieniem, a znajdującej się na przedniej części miękkiej płetwy grzbietowej, blisko jej podstawy. Zakonserwowane, Paretroplus damii jest jedynym przedstawicielem rodzaju Paretroplus prezentującym intensywnie szarobrązową do brązowej podstawową barwę ciała oraz brak pionowych pasów.

Lokalizacja typu: Jezioro Pambilao, Nossy-Bé, Madagaskar.

Występowanie: Szeroko rozprzestrzeniony w północno-zachodnim i północnym Madagaskarze. Znany obszar występowania Paretroplus damii wzdłuż północno-zachodniego brzegu wyspy rozciąga się od położonych na południe dorzeczu rzeki Anjingo-Ankofia i jeziora Andrapongy aż na północ do rzek (Sahinana and Sampiana) spływających z zachodnich stoków masywu Montagne d'Ambre na samej północy Madagaskaru (de Rham and Nourissat, 2004).

Lokalizacje: Andrapongy (Madagaskar, rodzimy).

Siedlisko: Rzeki i jeziora z piaskowym, skalnym lub mulistym dnem, miękką ale zasadową wodą o pH 8 i wyższym. Zazwyczaj brak roślinności wodnej (De Rham & Nourissat, 2004). Okazy z rzeki Ramerna (nazwa pochodząca prawdopodobnie od "rano mena" - czerwona woda)w granitowym basenie rzeki Sambirano żyją w kwaśnej, "czarnej" wodzie (pH około 6,5) o bardzo niskiej twardości (nie więcej niż 1 stopień niemiecki). Aczkolwiek w innych jeziorach woda może mieć dość alkaliczny odczyn (pH ponad 8), ale jej twardość jest bardzo niska (2-3° GH). Temperatura wody często przekracza 30° C.

cares

Ochrona: Paretroplus damii jest wpisany prez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody do Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych IUCN jako (VU) Narażony (2016).

Pokarm: Brak danych.

Rozmnażanie: Jak w przypadku innych Paretroplus samiec strzeże słoża ikry, larw i narybku, co jest przeciwieństwem do tego co prezentuje większość pielęgnic składających ikrę na podłożu (Michael Negrini, przekaz ustny).

Akwarystyka: W niewoli, Paretroplus damii został rozmnożony po raz pierwszy w stawach Jeana-Claude Nourissata na początku lat 2000. Ryby zostały złowione w jeziorze Babano, dorzecze Manamjeba na północ od Ambilobe w 1999 roku. Narybek został rozpowszechniony wśród francuskich akwarystów.

Akwarium winno mieć co najmniej 130cm długości i 50cm szerokości. pH 6-7, GH 0-10, temperatura 27-28° C. W idealnej sytuacji każda ryba powinna dysponować 40-60 litrami wody. Należy mieć na uwadze dietę ryb, która winna być zbilansowana i zróżnicowana (np. szpinak, dafnia). Minimalne rozmiary akwarium to 400 litrów, ale zdecydowanie lepsze będzie większe akwarium. Gatunek ten można uznać za jeden z agresywniejszych przedstawicieli Paretroplus, ale nie bardziej, niż np. podobnych rozmiarów pielęgnice z Ameryki Centralnej. Tak samo jak inni przedstawiciele rodzaju, posiadają one na czubku górnej szczęki zęby służące do chwytania ślimaków ale nie wygląda na to, żeby byli to tak wyspecjalizowani mięczakożercy jak wysokogrzbiete Paretroplus. Przyjmują różne rodzaje dobrej jakości pokarmów, z mrożonkami takimi jak larwy owadów i bezkręgowce będącymi idealnymi karmami przygotowującymi je do tarła (Pete Litrop, przekaz ustny).

Komentarze: Mimo podjętych kilku ekspedycji, w lokalizacji typu na wyspie Nosy Be znajdującej się opodal północno-zachodniego wybrzeża Madagaskaru nie spotkano już żadnych osobników, poza dwiema wspomnianymi przez Bleekera (1868) i użytymi w opisie. De Rham i Nourissat (2004) wspominają, że ich malgaski przewodnik odławiał przedstawicieli Paretroplus damii w kraterowym jeziorze Djabala na wyspe Nosy Be (przyległym do lokalizacji typu), uznając je za podobne do Paretroplus damii z głównej wyspy i nie konserwując żadnych okazów.

Sugerowano, że dwie formy Paretroplus damii określane jako Paretroplus sp. "dridrimena" (z zachodniego stoku Massif d'Ambre, rzek Mananjeba, Mahavavy du Nord oraz Ifasy w północno-zachodnim Madagaskarze) i P. sp. "ventitry" dorzecze Mahanara, północno-wschodni Madagaskar) tak na prawdę mogą stanowić odrębne taksony (De Rham and Nourissat 2004). Niemniej Sparks (2008) nie znalazł żadnych cech apomorficznych, które mogłyby pomóc w odróżnieniu tych gatunków i poprzeć status gatunkowy.

Szeroki, blado-żółty pas na przedniej części boków czasem bywa ceglastoczerwony.

Literatura (4):

  • Bleeker, Pieter. 1868. "Description de trois espèces inédites de Chromidoïdes de Madagascar". Verslagen en Mededeelingen van de Koninklijke Akademie van Wetenschappen te Amsterdam, Afdeeling Natuurkunde. 2; pp. 307-309 (crc00015)
  • Boulenger, George Albert. 1899. "A revision of the African and Syrian fishes of the family Cichlidae. Part II". Proceedings of the Zoological Society of London. pp 98-143 (1-47); (crc00051)
  • Sparks, John S.. 2008. "Phylogeny of the cichlid subfamily Etroplinae and taxonomic revision of the malagasy cichlid genus Paretroplus (teleostei: cichlidae)". Bulletin of the American Museum of Natural History. (n. 314), pp. 1-151. DOI: 10.1206/314.1 (crc01597) (streszczenie)
  • de Rham, Patrick & J.C. Nourissat. 2005. "The Endemic Cichlids of Madagascar". Association France Cichlid. 189 pp.. ISBN: 2-9513502-0-2 (crc01326)

Cytat:

Artigas Azas, Juan Miguel. (sierpnia 09, 2008). "Paretroplus damii Bleeker, 1868". Cichlid Room Companion. Źródło: na marca 07, 2021, od: https://cichlidae.com/species.php?id=341&lang=pl. (crc10598)